Lou: Ένα εκπληκτικό ταινιάκι της Pixar για το bullying

Είναι εντυπωσιακό το πόσα πολλά πράγματα καταφέρνει να πει για αυτό το θέμα (και με πόσο όμορφο τρόπο), μέσα στα 4 λεπτά που διαρκεί.

Ο Lou είναι ένας χαρακτήρας φτιαγμένος από αντικείμενα που χάνονται και βρίσκονται ξανά για να πάρουν τη σωστή τους θέση μέσα στην ιστορία. Όλα αυτά τα αντικείμενα γίνονται ένα πρόσωπο που ψάχνει τη δικαιοσύνη και αναλαμβάνει δράση για να διορθώσει τις αδικίες.

Ο JJ είναι ο βασικός χαρακτήρας και είναι αυτός που εκφοβίζει και τρομοκρατεί τα υπόλοιπα παιδιά, προσπαθώντας να τους αποσπάσει αγαπημένα αντικείμενα και παιχνίδια.

Όσο προσπαθούμε να καθορίσουμε την ευτυχία των παιδιών μας, τόσο γινόμαστε εμπόδιό της

Πόσες δικές μας ανάγκες άραγε ικανοποιούμε μέσα από τον γονεϊκό μας ρόλο; Ανάγκες μας για συντροφικότητα, για εξουσία, για φιλία, παίρνουμε ικανοποίηση από τη ζωή των παιδιών μας, ταυτιζόμενοι μαζί τους. Με την συμπεριφορά μας προσπαθούμε λανθασμένα να τα υποχρεώσουμε να ακολουθήσουν δρόμους που εμείς δεν καταφέραμε να πάρουμε.

«Βοήθησέ με να το κάνω μόνος μου» – Η Μαγεία της Μοντεσσοριανής φιλοσοφίας

H παιδαγωγική μέθοδος Μοντεσσόρι έχει ως κεντρικό της στόχο να βοηθήσει τα παιδιά να μεγαλώσουν και ν’αναπτύξουν την προσωπικότητά τους, προσφέροντάς τους ένα περιβάλλον το οποίο σέβεται τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της παιδικής τους ηλικίας.

Η μέθοδός αυτή δεν περιορίζεται στις σχολικές αίθουσες αλλά ακολουθείται ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης από πολλές οικογένειες ανά τον κόσμο και στην καθημερινή ζωή με ό,τι αυτή περιλαμβάνει: παιχνίδι, δραστηριότητες, συζητήσεις και φυσικά στον σχεδιασμό των χώρων του σπιτιού.

Γίνε ο γονιός, που θα ήθελες για το παιδί σου

Γράφει η Νικόλ Παπαδοπούλου

Σπουδαίο πράγμα να είσαι γονιός. Δύσκολο και απαιτητικό. Θέλει προσπάθειες, θυσίες, υπομονή και επιμονή. Θέλει να είσαι εκεί. Να δίνεις, να παίρνεις, να μοιράζεσαι, να ξέρεις ότι μετράς και να το φωνάζεις.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με βάση την ανατροφή ισχυρού δεσμού μαθαίνουν την ενσυναίσθηση

Από το βιβλίο: Ανατροφή ισχυρού δεσμού, William Sears & Martha Sears, Εκδόσεις Μάρτης

Η ανατροφή ισχυρού δεσμού μεγαλώνει παιδιά που νοιάζονται.

Επειδή τα παιδιά αντιμετωπίζονται με ευαισθησία από τους γονείς τους, αναπτύσσουν κι εκείνα την ίδια ευαισθησία. Το νοιάξιμο, η προσφορά, η κατανόηση και η ανταπόκριση στις ανάγκες του άλλου αποτελούν χειροπιαστή πραγματικότητα στην οικογένειά τους κι έτσι οι αρετές αυτές γίνονται κομμάτι της προσωπικότητάς τους.

Μαθαίνοντας στο παιδί να προστατεύει το σώμα του

Τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός πως κατακλυζόμαστε από ειδήσεις που αφορούν την σωματική ή μη κακοποίηση των παιδιών, στην πλειονότητα των οποίων περιστατικών φερόμενοι ως δράστες  παρουσιάζονται άτομα του πιο στενού οικογενειακού περιβάλλοντός τους, δυστυχώς, για πολλούς από εμάς, άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Για το λόγο αυτό  καθίσταται ιδιαίτερα αναγκαία και άμεση η προσπάθειά μας να μάθουμε στα παιδιά να προστατεύουν την σωματική τους ακεραιότητα και να μην είναι ευάλωτα σε τέτοιες καταστάσεις.

Δίδυμα: Μαζί ή χώρια;

Έχουν περάσει μαζί 9 μήνες στην κοιλιά της μητέρας, έρχονται μαζί στη ζωή, τα πρώτα τους βήματα και βιώματα τα έχουν μαζί, υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος δεσμού που τα κρατά ενωμένα για μια ζωή. Παρόλα αυτά, είναι δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ο καθένας μοναδικός με τις δικές του ικανότητες, τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά, την δική του προσωπικότητα.

Η κυριότερη ένδειξη σωστής ανατροφής ενός παιδιού, είναι η ηρεμία του

Ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε ασφάλεια, ανθίζει μέσα σε αγάπη και μεγαλουργεί μέσα στην επιβράβευση. Όταν ένα παιδί νιώσει ασφαλές, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, μπορεί να σκέφτεται ελεύθερα, να ενεργεί ελεύθερα και να πραγματοποιεί. Όταν νιώθει πως το αγαπούν, ανοίγει τα φτερά του να δημιουργήσει, να τολμήσει, να δοκιμάσει, να σηκωθεί και να ξαναπροσπαθήσει. Όταν επιβραβεύεται για κάθε του προσπάθεια, νιώθει δύναμη να προχωρήσει παρακάτω, νιώθει σίγουρο να πάρει ρίσκο, μαθαίνει από την αποτυχία και δυναμώνει από την επιτυχία.

Τιμωρία: ο εγγυημένος τρόπος να «χάσουμε την επαφή» με τα παιδιά μας

Γιατί τόσοι και τόσοι γονείς έχουν την ανάγκη να τιμωρήσουν τα παιδιά τους για να επιβληθούν ή να μην χάσουν τον έλεγχο; Τι θα συμβεί αν προσπαθήσουν να συζητήσουν αντί να καταλήξουν στη χρήση της τιμωρίας που είναι σε θέση να επιβάλουν μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε μία θέση ισχύος; Τελικά είναι όντως σε θέση ισχύος και εξουσίας οι γονείς ή νιώθουν αδύναμοι μπροστά στα παιδιά τους και τείνουν να χρησιμοποιούν ψυχολογική, συναισθηματική ή και σωματική βία;

Όταν μεγαλώνουμε σε συναισθηματικά στείρο περιβάλλον

Γράφει η Αντιγόνη Συμεωνίδου

Το πιο κεντρικό και πυρηνικό σημείο της ύπαρξής μας είναι το συναίσθημα και η πιο βασική ανάγκη μας είναι η συναισθηματική επικοινωνία, που χτίζει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στην ύπαρξή μας.

  

Η δημιουργία μας είναι μέσα από συναισθήματα, η ζωή μας στο ενδομήτριο περιβάλλον πλαισιώνεται από συναισθήματα, η γέννηση μας οδηγείται από συναισθήματα και η εξέλιξη της ύπαρξης μας έχει ανάγκη από συναισθήματα.

Ενσυναίσθηση: Ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας;

Γράφει η Κρητικού Μαρίνα, Ψυχολόγος Υγείας

Ακούμε πραγματικά και με ενσυναίσθηση τα παιδιά μας ή μπλοκάρουμε τα συναισθήματα τους; Πολλές φορές νομίζουμε ότι ακούμε τα παιδιά μας όταν μας μιλάνε, αλλά είτε άλλες σκέψεις έχουν κατακλύσει το μυαλό μας και ουσιαστικά η προσοχή μας είναι στραμμένη αλλού, είτε εστιάζουμε στο α΄επίπεδο επικοινωνίας (τις λέξεις), χάνοντας την ουσία, το ποια ανάγκη προσπαθεί το παιδί να μας επικοινωνήσει.

Βοηθώντας ένα παιδί με επιθετική συμπεριφορά (1ο μέρος)

«Το παιδί μου χτυπάει κάθε φορά που δεν γίνεται το δικό του» , «Η Νικολέτα με δαγκώνει όταν δεν μπορεί να κάνει αυτό που θέλει», «Ο Γιώργος κλωτσάει συνέχεια την αδερφή του». Αυτές είναι μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις που ακούμε για την καθημερινότητα των γονέων με τα παιδιά τους.

Τι κρύβεται όπως πίσω από αυτήν την επιθετικότητα που εκδηλώνουν τα παιδιά είτε σε μεμονωμένες περιπτώσεις είτε κατ’ εξακολούθηση και πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε;

Πριν κρίνεις, κατανόησε!

Καθημερινά συναντούμε ανθρώπους που προσβάλλουν ο ένας τον άλλο, κρίνουν συνεχώς κάθε τους κίνηση, άτομα αγαπημένα, άτομα άγνωστα μεταξύ τους. Ο κάθε ανόητος μπορεί να κρίνει, να καταδικάζει και να παραπονιέται – και οι περισσότεροι ανόητοι τα κάνουν όλα αυτά. Χρειάζεται όμως χαρακτήρας και αυτοέλεγχος για να δείχνεις κατανόηση και να συγχωρείς. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε πως όταν συναλλασσόμαστε με ανθρώπους, δεν έχουμε να κάνουμε με πλάσματα της λογικής. Έχουμε να κάνουμε με πλάσματα των συναισθημάτων, πλάσματα που ζουν με τις προκαταλήψεις τους και παρακινούνται από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία τους.

Τα μη λαμπερά παιδιά

Γράφει ο Δημήτρης Τσιριγώτης – Φυσικός

Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί, όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα, όταν κάνουν φασαρία, όταν δεν μας προσέχουν, όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους τη δώσουμε, τους τη στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή τη λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με τη μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.

Η μοντέρνα ανατροφή των παιδιών δυσχεραίνει τη συναισθηματική τους ανάπτυξη

Ας δούμε μερικά ιδιόμορφα (και ενοχλητικά) γεγονότα για την κοινωνία μας:

-Τα παιδιά είναι περισσότερο υπέρβαρα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.

-Παίζουν περισσότερα βιντεοπαιχνίδια και βλέπουν περισσότερη τηλεόραση από ποτέ.

-Βρίσκονται σε υπερδιέγερση από τα αναψυκτικά και τα κινούμενα σχέδια και, στη συνέχεια, τα γεμίζουμε με φάρμακα, όταν δεν μπορούν να εστιάσουν τη προσοχή τους μέσα στη τάξη.

-Οι γονείς παίρνουν διαζύγιο σε υψηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία, γεγονός το οποίο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση της αξίας ενός παιδιού και την προσωπική ανάπτυξη.

Η κακοποιητική πρακτική του ελεγχόμενου κλάματος και η ανάρρωση

Αν υπάρχει κάτι σίγουρο πριν και κατά την γέννηση μας, είναι η εσωτερική μας ανάγκη για έκφραση και ελευθερία. Ξεκινώντας να υπάρχουμε στην ενδομήτρια ζωή – μέσα από συναίσθηση με το σώμα της μητέρας μας- αλλά και μέσα από την δική μας ατομική ικανότητα να μεταμορφωνόμαστε, δημιουργούμε την πρώτη αίσθηση της ύπαρξης μας. Συναισθανόμαστε, μεταμορφωνόμαστε άρα υπάρχουμε, νιώθουμε, ετοιμαζόμαστε για την πρώτη πράξη ελευθερίας: την γέννηση μας.

Η εξάρτηση γεννιέται στους κόλπους της παιδικής ηλικίας

...Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε...  Μενέλαος Λουντέμης

Η εξάρτηση γεννιέται στη παιδική ηλικία, όπου οι ψίθυροι της πυροδοτούν ή σβήνουν την ελπίδα για ζωή και κάνουν το όνειρο της αγάπης ασφαλές ή το στοιχειώνουν φόβοι, που αποζητούν τις σκιές για να κρυφτούν στον εφιάλτη τους.

Τα παιδικά μάτια βλέπουν χωρίς προκατάληψη

Το πείραμα ενός γαλλικού ιδρύματος για παιδιά με αναπηρία δείχνει πως η διαφορά υπάρχει μόνο στον προκατειλημμένο νου του ανθρώπου.

Στο πείραμα, που πραγματοποιήθηκε από το ίδρυμα για παιδιά με αναπηρία “Νoemi” στη Γαλλία, κλήθηκαν να πάρουν μέρος γονείς με τα παιδιά τους.

Το παιδί και το κλουβί

Μια ανθρωπολόγος (ας τη λέμε Τζέιν) βρέθηκε σε μια αφρικανική φυλή (ας τους λέμε Νάρας).

Οι Νάρας είχαν ξανάρθει σε επαφή με τον πολιτισμό - με ό,τι αποκαλούμε εμείς πολιτισμό. Όμως η Τζέιν αποφάσισε να μείνει για λίγο καιρό μαζί τους, για να μάθει πως ζουν και για να τους μιλήσει για τη δική της ζωή.

Κάποια στιγμή ξεκίνησε να τους λέει για το σπίτι της. Οι Νάρας παραξενεύτηκαν όταν άκουσαν ότι υπήρχε κάτι που λεγόταν «παιδικό δωμάτιο». Και μόλις έμαθαν ότι οι πολιτισμένοι γονείς κοιμούνται σε διαφορετικό δωμάτιο απ' το παιδί τους, συγκλονίστηκαν. Κάτι τέτοιο τους φάνηκε σαν εγκληματική πράξη.

«Για ποιο λόγο οι γονείς τιμωρούν τα παιδιά τους;» τη ρώτησαν.