Η ελπίδα και ο φόβος, είναι οι δυο
όψεις του ίδιου νομίσματος.
Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς
το άλλο.
Όποιος ελπίζει, φοβάται πως αυτό
που ελπίζει δεν θα συμβεί.
Αν πάλι έλξει στην πραγματικότητα του το αντικείμενο της ελπίδας του, τότε ακολουθεί ο φόβος πως θα το χάσει.
Τα ζητήματα εγκατάλειψης μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή. Για ορισμένους ανθρώπους, ξεκινά από την παιδική ηλικία, αλλά για άλλους μπορεί να έχει μεταγενέστερη έναρξη. Μπορεί να πυροδοτηθεί από τη θλίψη για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μιας ερωτικής σχέσης ή ακόμη και μιας εργασίας. Υπάρχουν διαφορετικές αιτίες και μηχανισμοί αντιμετώπισης του φόβου εγκατάλειψης, αλλά για να φτάσουμε στη ρίζα των προβλημάτων εμπιστοσύνης απαιτείται μια βαθύτερη ματιά στα στυλ προσκόλλησης.
Η φράση «οι σχέσεις είναι δύσκολες» είναι τόσο συχνή που έχει γίνει πια κλισέ. Όμως, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι αλήθεια. Ακόμα κι όταν οι άνθρωποι φαίνεται να πάνε σχετικά καλά, το στρες και η καθημερινότητα μπορούν προκαλούν συγκρούσεις που ορισμένες φορές φαντάζουν αδύνατο να επιλυθούν. Η συμβουλευτική ή η θεραπεία ζεύγους μπορεί να μας βοηθήσει σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις να εργαστούμε πάνω στο πρόβλημα, να το ξεπεράσουμε και να γίνουμε τελικά καλύτεροι σύντροφοι.
Το πώς μοιραζόμαστε τους οικονομικούς μας πόρους είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά συχνά η σημασία του αποφεύγεται στη ζωή ενός ζευγαριού. Ακόμα και στη θεραπεία ζεύγους αποφεύγεται η συζήτηση για τα οικονομικά. Ίσως το γεγονός ότι τα ενοίκια και το συνολικό κόστος ζωής εκτοξεύονται στα ύψη παρέχει μια ευκαιρία οι άνθρωποι να είναι πιο ειλικρινείς για τους οικονομικούς τους πόρους μέσα σε μια σχέση.
Η οικειότητα είναι μια προσωπική σύνδεση με κάποιον που μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς και υποστηριζόμενοι. Η σύνδεση υποδηλώνει ότι έχουμε αναπτύξει έναν στενό δεσμό με ένα άλλο άτομο. Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι η οικειότητα συμβαίνει κυρίως σε σεξουαλικό επίπεδο, αλλά η περισσότερη βιβλιογραφία συμφωνεί ότι υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις τύποι οικειότητας:
– διανοητικός: δεσμός μέσω ιδεών, ηθών, πεποιθήσεων, σκέψεων
και απόψεων
– συναισθηματικός: μια αίσθηση εμπιστοσύνης που επιτρέπει
την έκφραση προσωπικών συναισθημάτων και την ευαλωτότητα
– βιωματικός: σύνδεση μέσω δραστηριοτήτων, εμπειριών ζωής ή
κοινών ενδιαφερόντων
– σωματικός και σεξουαλικός: κοινή ερωτική και σωματική επαφή ή εγγύτητα
Στη ζωή, το να μπορούμε να χτίζουμε υγιείς σχέσεις είναι μια πολύ σημαντική δεξιότητα. Όσοι έχουν ένα ισχυρό κοινωνικό δίκτυο τείνουν να διαπιστώνουν ότι οι δύσκολες στιγμές της ζωής είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν και ότι οι καλές στιγμές είναι ακόμη πιο ευχάριστες. Οι καλές φιλίες και ένα θετικό κοινωνικό δίκτυο αυξάνουν τη συνολική μας ευτυχία και μας κάνουν πιο ανθεκτικούς. Δυστυχώς, η κουλτούρα του αυξανόμενου ατομικισμού και οι κοινωνικοί δεσμοί που φθείρονται από την κοινωνική απομόνωση κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού μπορούν συχνά να μας απομακρύνουν από τη σημασία της απλής ανθρώπινης σύνδεσης.
Το να είμαστε ευάλωτοι δεν είναι και το πιο άνετο συναίσθημα του κόσμου. Εκθέτουμε τους εαυτούς μας και αφήνουμε χώρο για να πληγωθούμε ενδεχομένως. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις στις οποίες μπορεί να μην είναι ασφαλές να είμαστε ευάλωτοι, αλλά στη σχέση μας, θα πρέπει να είναι. Πολλά ζευγάρια με τα οποία συνεργάζομαι δυσκολεύονται να δείξουν ευαλωτότητα ο ένας στον άλλο, γεγονός που μπορεί πραγματικά να σταματήσει την επικοινωνία και την ικανότητα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.
Η ίδια αρχή ισχύει και για τους κανόνες της σχέσης. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές για τη συμπεριφορά που ακολουθούμε και οι δύο, αποφασίστηκαν κάποια στιγμή και τώρα προσπαθούμε και οι δύο να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τις τηρούμε. Είναι στην εφαρμογή αυτών των κανόνων που πραγματικά παίζεται η δυναμική της σχέσης.
Πρόσφατα, μια ερευνητική ομάδα αποφάσισε να καθορίσει ποια συντροφιά αναζητάμε όταν είμαστε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι. Τα αποτελέσματά τους που δημοσιεύτηκαν στο Psychological Science, αποδεικνύουν ότι όταν τα πράγματα πάνε καλά, όταν δηλαδή είμαστε ευτυχισμένοι, δεν στρεφόμαστε στους φίλους, αλλά στους… ξένους.
Τα ζητήματα εγκατάλειψης μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή. Για ορισμένους ανθρώπους, ξεκινά από την παιδική ηλικία, αλλά για άλλους μπορεί να έχει μεταγενέστερη έναρξη. Μπορεί να πυροδοτηθεί από τη θλίψη για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μιας ερωτικής σχέσης ή ακόμη και μιας εργασίας. Υπάρχουν διαφορετικές αιτίες και μηχανισμοί αντιμετώπισης του φόβου εγκατάλειψης, αλλά για να φτάσουμε στη ρίζα των προβλημάτων εμπιστοσύνης απαιτείται μια βαθύτερη ματιά στα στυλ προσκόλλησης.
Πληκτρολογώντας στις μηχανές αναζήτησης, την φράση «don’t fit in – δεν ταιριάζω/χωράω/ανήκω» βρίσκουμε δισεκατομμύρια αποτελέσματα. Αυτό υποδηλώνει την καθολικότητα και την συχνότητα που απασχολεί το εν λόγω θέμα.
Δεδομένων των πολλαπλών ευρημάτων από την εξελικτική ψυχολογία, δεν είναι περίεργο ότι κάποιος που «δεν μπορεί να ταιριάξει» θα βιώσει ακραίο άγχος. Πηγαίνοντας πίσω στην εποχή των σπηλαίων, το να μην ήμασταν ασφαλώς συνδεδεμένοι με μία ομάδα θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Κατά συνέπεια, είναι στο DNA μας να επιδιώκουμε να ενταχθούμε και να συμπορευθούμε με άλλους οι οποίοι, ελπίζουμε να είναι ομοϊδεάτες μας, ώστε να μας αποδεχθούν. Φυσικά διαπιστώνουμε πολλά προβλήματα που προκύπτουν από αυτή την συνθήκη.
Όσο κι αν έχετε δεθεί βαθιά με τον/τη σύντροφό σας και έχετε
δεχτεί όλες τις «παραξενιές» τους, η αλήθεια είναι πως παραμένετε δύο
διαφορετικοί άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι βιώνετε τη ζωή με διαφορετικό τρόπο
και μπορεί μερικές φορές να ερμηνεύετε τις καταστάσεις με τρόπους που δεν
συμφωνούν πάντα με τον άλλον.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτές οι διαφορές μπορεί να οδηγήσουν σε καβγάδες στη σχέση. Και ενώ δεν είναι σχεδόν ποτέ ευχάριστες οι διαφωνίες, μερικές φορές αποτελούν βασικό στοιχείο για την ενδυνάμωση του δεσμού που μοιράζεστε με τον σύντροφό σας.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που προκύπτει από την αίσθηση
ότι κάτι πάει στραβά με εμάς. Όταν ντρεπόμαστε, συχνά νιώθουμε ανεπαρκείς και
γεμάτοι αυτοαμφιβολίες, αλλά αυτές οι εμπειρίες μπορεί να βρίσκονται έξω από τη
συνειδητή μας επίγνωση. Αυτό καθιστά δύσκολη την αναγνώριση και την
αντιμετώπιση της ντροπής.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ντροπή έχει συνδεθεί με την κατάθλιψη και άλλα αρνητικά συναισθήματα, όπως θυμό, καχυποψία, αίσθηση κατωτερότητας, αδυναμία, και συνεπώς έντονο άγχος και υποτακτικές αντιδράσεις στο θυμό.
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε μια αποκλειστική σχέση. Ο/Η σύντροφός σας βγαίνει με τους φίλους του/της και δεν ανησυχείτε μήπως σας απατήσει. Λαμβάνει μηνύματα από ελκυστικά άτομα, αλλά εσείς δεν ανησυχείτε. Μοιράζεστε ένα μυστικό μαζί του/της και ξέρετε ότι δεν θα το πει σε κανέναν. Σκεφτείτε το. Χωρίς εμπιστοσύνη μεταξύ συντρόφων, κάθε στιγμή θα γινόταν αγχωτική και γεμάτη αβεβαιότητα.
Τι είναι η εμπιστοσύνη;
Κάθε άνθρωπος που περνά από τη ζωή σου σού δείχνει κάτι για εσένα. Οι άνθρωποι που βλέπουμε λειτουργούν ως καθρέφτες που μας δείχνουν (αντικατοπτρίζουν) αυτό που υπάρχει μέσα μας.
Κάποια εργασιακά όρια είναι λειτουργικά και ξεκάθαρα, ενώ άλλα πιο ασαφή και ευέλικτα. Για παράδειγμα, από κάποια στιγμή και μετά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ύπνο και υπάρχουν όρια ώστε να βεβαιωθούμε ότι αυτό θα συμβεί.
Έχετε ποτέ σκεφτεί σοβαρά τους ανθρώπους της ζωής σας; Τους ανθρώπους που αποκαλείτε φίλους και περιστασιακά κάνετε παρέα πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ, τους ανθρώπους με τους οποίους περνάτε χρόνο τα σαββατοκύριακα. Εκείνους με τους οποίους μοιράζεστε αστείες στιγμές. Εκείνους που προσκαλείτε στα γενέθλιά σας ή σε κάποια άλλη σημαντική περίσταση.
Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα, όπως άγχος και κατάθλιψη ή πένθος, ορισμένες φορές είναι δύσκολο να ...
