5 μαθήματα ζωής που μπορούμε να διδαχθούμε από τα δέντρα

Μπορούμε να μάθουμε τόσα πολλά από τον τρόπο που αντιδρά, προσαρμόζεται και προχωρά. Σχεδόν κάθε κομμάτι της ζωής του σχετίζεται με την ανθρώπινη φύση μας και μπορούμε να γίνουμε σπουδαιότεροι όταν επιτρέψουμε στα εκπληκτικά στοιχεία του κόσμου μας να μας καθοδηγούν μέσω αυτού του ταξιδιού ζωής.

Πόσο σημαντική είναι η ευαλωτότητα στις υγιείς σχέσεις

Το να είμαστε ευάλωτοι δεν είναι και το πιο άνετο συναίσθημα του κόσμου. Εκθέτουμε τους εαυτούς μας και αφήνουμε χώρο για να πληγωθούμε ενδεχομένως. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις στις οποίες μπορεί να μην είναι ασφαλές να είμαστε ευάλωτοι, αλλά στη σχέση μας, θα πρέπει να είναι. Πολλά ζευγάρια με τα οποία συνεργάζομαι δυσκολεύονται να δείξουν ευαλωτότητα ο ένας στον άλλο, γεγονός που μπορεί πραγματικά να σταματήσει την επικοινωνία και την ικανότητα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.

Για να βελτιώσεις τον εαυτό σου χρειάζεται πρώτα να τον αποδεχτείς

 

Η αποδοχή μας επιτρέπει να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν, να παραδεχτούμε ότι αξίζουμε κάτι περισσότερο και να κινήσουμε για την κατάκτηση νέων κορυφών χρησιμοποιώντας ως πυξίδα τις κοιλάδες της ζωής μας.

Πολλοί άνθρωποι στην προσπάθειά τους να βελτιώσουν τον εαυτό τους, χάνουν τον εαυτό τους. Ακούγεται οξύμωρο αλλά υπάρχει εξήγηση πίσω από αυτό. Για να γίνουμε καλύτεροι πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τα θέματα που χρειάζονται βελτίωση. Ποια είναι τα ελαττώματά μας, ποιες ικανότητες χρειάζεται να καλλιεργήσουμε, σε ποιους τομείς της ζωής μας δεν έχουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε;

Για να γίνεις αυτό που θέλεις αύριο, πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι σήμερα

 Γράφει η Λίλιαν Πέλκα

Η πορεία.. δύσκολη; Αρκεί το να ξέρεις πού βρίσκεσαι τώρα, για να βρεις πού θα βρίσκεσαι μετά; Αν ξέρεις πού βρίσκεσαι τώρα, πώς είναι σίγουρο ότι θα ξέρεις, πού θα βρίσκεσαι μετά; Βέβαια, ακολουθείς πράγματα που ξέρεις. Και πώς τα πράγματα που ξέρεις, σε οδηγούν σε κάτι που δεν ξέρεις; Αυτή όμως είναι η εξέλιξη. Έτσι γίνεται. Δεν θα μπορούσες όμως ποτέ, να ξεκινήσεις από κάπου που ξέρεις, γνωρίζοντας πού θα φτάσεις. Αλλά φτάνεις και είναι μαγικό. Και αυτό έχει αξία. Να μην έχεις τον έλεγχο. Αλλά εσύ, θέλεις να έχεις τον έλεγχο. Όλοι θέλουν. Για τη σιγουριά.

Compassion: Ένα βήμα πέρα από την ενσυναίσθηση

Γράφει η Νίκη Ορφανουδάκη

Η παγίδα της Ενσυναίσθησης

Πολλές φορές στη ζωή μου στο παρελθόν διαλύθηκα συναισθηματικά εξαιτίας της ενσυναίσθησης. Όταν οι άλλοι ήταν χαρούμενοι, ενθουσιασμένοι ή ευτυχισμένοι, ρουφούσα αυτά τα συναισθήματα σαν σφουγγάρι, όπως συνήθως συμβαίνει στους ανθρώπους που διαθέτουν ενσυναίσθηση και μπορούν να νιώσουν τα συναισθήματα των άλλων, «να μπουν στα παπούτσια τους», όπως λένε και οι Άγγλοι.

Ο γονιός αποδέχεται το παιδί του όταν αποδέχεται τον εαυτό του

Γράφει ο Νεκτάριος Κοσμάς

Είναι αλήθεια πως η ιδιότητα του γονέα δεν είναι κάτι που διδάσκεται σε κάποιο σχολείο ούτε και μπορεί κανείς να κάνει πρόβες για αυτήν. Απλώς έρχεται η στιγμή που πρέπει να αναλάβει αυτού του είδους την ‘αποστολή’ και να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Στην αποστολή αυτή ο κάθε ένας και η καθεμία, συνήθως, φέρουν μαζί τους δυο χαρακτηριστικά: πρώτα απ’ όλα το ένστικτο φροντίδας για τα παιδιά τους και επίσης τις μεθόδους και τα παραδείγματα των δικών τους γονέων. Πολύ εύκολα, λοιπόν, καταλαβαίνουμε ότι το μοντέλο που έρχεται στην επιφάνεια είναι ένας συνδυασμός των δυο αυτών χαρακτηριστικών, τα οποία βέβαια πολλές φορές μπορούν να αποτελέσουν τόσο αίτια εσωτερικής πάλης όσο και κίνητρο προόδου και εξέλιξης.

Να γιατί καθυστερεί να υλοποιηθεί η επιθυμία σου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σμιξιώτης

Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια στη φράση «τα καλύτερα έρχονται όταν δε το περιμένεις», βέβαια σχεδόν τα πάντα, είτε καλά είτε κακά, μοιάζουν να έρχονται όταν δε τα περιμένεις αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.

Ο χρόνος της αναμονής για την υλοποίηση μιας επιθυμίας είναι σχετικός. Φυσικά, αν δεχθούμε ότι δεν υπάρχει χρόνος, τότε όλα είναι απλά μια αίσθηση, μια κατάσταση του νου. Ωστόσο στο κείμενο αυτό θα γίνουμε λιγάκι πραγματιστές και θα προσεγγίσουμε το ζήτημα απ’ την οπτική της καθημερινής ζωής όπως την έχουμε ρυθμίσει ημερολογιακά.

Η δύναμη του αυθεντικού εαυτού σου

Από την Εναλλακτική Δράση

Είναι δύσκολο να είμαστε «απ’ έξω» , ό ίδιος άνθρωπος που είμαστε «από μέσα». Συχνά σκεφτόμαστε ότι για να τα καταφέρουμε στη ζωή, απαιτείται ευελιξία συμπεριφοράς. Φυσικά δεν υπάρχει αντίρρηση γι’ αυτό, όμως πολλές φορές τα όρια μεταξύ ευελιξίας και έλλειψης αυθεντικότητας χάνονται.

Έμαθες να αφήνεις τα πράγματα για αύριο… στον καθρέφτη όμως κοιτάς πάντα το σήμερα

Γράφει η Νατάσσα Σκούρου

Πριν προσπαθήσεις να κρύψεις κάτι από τους άλλους, προσπάθησε να το αποκαλύψεις μέσα σου. Χαμένο το παιχνίδι από την αρχή, όταν προσπαθείς να πείσεις ενώ ο ίδιος δεν έχεις πειστεί. Κάθε φορά θα έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που λες, όταν μέσα σου υποστηρίζεις άλλα. Κι έτσι θα έρχεσαι αντιμέτωπος με όλους.

7 λόγοι που οι άνθρωποι με αυτογνωσία διαχειρίζονται καλύτερα τις κρίσεις

Γράφει ο Πέτρος Ντερζιώτης

Δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε εσάς, αλλά αυτές τις μέρες, τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Έχω μιλήσει με συγγενείς και φίλους που δεν είχα νέα τους για πάνω από 20 χρόνια. Ταυτόχρονα, λόγω της εργασίας μου, έχω την ευκαιρία να μιλήσω με πολλούς ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα και προσλαμβάνουσες. Και ενώ τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι παραπονιούνται για την υφιστάμενη κατάσταση, προβάλλοντας της αγωνίες τους και τους φόβους τους για το μέλλον, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που φαίνεται να διαχειρίζονται κάπως διαφορετικά την κατάσταση. Έχω συγκεντρώσει παρακάτω τα κοινά σημεία αυτών των ανθρώπων που είτε τα είπαν οι ίδιοι είτε τα εξέπεμπαν με τη στάση τους.

Χόρχε Μπουκάι: Η πραγματικότητα είναι μία

Η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι μία και μοναδική. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αυτό που αλλάζει, είναι ο τρόπος που βλέπουμε και ερμηνεύουμε τα πράγματα. Αυτό είναι και το ηθικό δίδαγμα από το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι  “Να σου πω μια ιστορία”, εκδόσεις Opera.

Χόρχε Μπουκάι: Η δύναμη της προβολής

Απόσπασμα από το βιβλίο “Να σου πω μία ιστορία” του Χορχέ Μπουκάι – Εκδ. Opera

Ένας τύπος τηλεφωνεί στον οικογενειακό του γιατρό.

“Ρικάρδο, ο Χουλιάν είμαι”

“Α, γεια σου, Χουλιάν. Τι νέα;”

“Κοίταξε, σου τηλεφώνησα επειδή ανησυχώ για τη Μαρία.”

“Τι έπαθε;”

“Έχει αρχίσει και κουφαίνεται.”

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού ο κόσμος μοιάζει με ανεξερεύνητη γη

Γράφει η Νατάσσα Σκούρου

Ξέρω πόσο χαρούμενο σε κάνω όταν κάθεσαι και με κοιτάς με τις ώρες ενώ εγώ κοιμάμαι, ξέρω πόσο αγχώνεσαι όταν εγώ αρνούμαι πεισματικά να δεχτώ οποιοδήποτε φαγητό, εκτός από τα αγαπημένα μου ζελεδάκια. Επίσης καταλαβαίνω πως με νοιάζεσαι όταν είμαι άρρωστο και με φροντίζεις τρυφερά.

Μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως αγαπάμε τα παιδιά μας;

Γράφει η Αλεξάνδρα Κεντρωτή

«Το να αγαπάς δεν είναι τίποτα. Το να αγαπάς και να το λες, είναι κάτι. Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι είναι το παν»    ~ Μπουσκάλια.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από το να αγαπιέσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Τι σημαίνει, όμως να αγαπάς; Ποια είναι αυτή η αγάπη που ξεπερνά όλες τις άλλες και αντλεί δύναμη και κουράγιο από τον ίδιο της τον εαυτό; Ποια είναι αγάπη που σου κρατά το χέρι όταν λυγίζεις και σε βοηθά να στέκεσαι με αξιοπρέπεια και σεβασμό απέναντί της;

O μύθος των Τσερόκι για τους δύο λύκους ή τις εσωτερικές μας δυνάμεις

Ο θρύλος των Τσερόκι για τους δύο λύκους μιλά για μια συνεχή μάχη μεταξύ δύο δυνάμεων μέσα μας. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στη σκοτεινή πλευράς μας (μαύρος λύκος) και στην φωτεινή και ευγενική πλευρά μας (λευκός λύκος). Αυτή η δυαδικότητα ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στη χαρά και την υπερηφάνεια, την ενοχή και την ταπεινοφροσύνη, καθορίζει πολλά από αυτά που είμαστε.

Ίσως έχετε ξανακούσει αυτή την ιστορία. Ενώ υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες για το αν είναι πραγματικά ένας θρύλος των Τσερόκι, υπάρχουν ορισμένες αναφορές που περιλαμβάνονται στην προφορική παράδοση των μικρών κοινωνικών ομάδων των νότιων Απάτσι.

Χόρχε Λουις Μπόρχες: Τίποτα δε φεύγει μέχρι να μας διδάξει αυτό που χρειάζεται να μάθουμε

Με τον καιρό μαθαίνει κανείς τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατά ένα χέρι και να αλυσοδένει μια ψυχή.

Μαθαίνει πως αγαπώ δε σημαίνει: στηρίζομαι και ότι συντροφικότητα δε σημαίνει: ασφάλεια..κι έτσι κανείς αρχίζει να μαθαίνει….

Η ψυχοσωματική ασθένεια προσπαθεί να μας απελευθερώσει από ένα συναίσθημα

Απόσπασμα από το βιβλίο του Philippe Dransart με τίτλο «Η αρρώστια προσπαθεί να με γιατρέψει» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα 

Ακριβώς όπως και το στρες, η ασθένεια που καταπολεμούμε είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Από τη μία τη θεωρούμε εχθρό, αλλά από την άλλη προσπαθεί να μας θεραπεύσει. Όταν βάζουμε το σώμα μας να μαρτυρήσει την κατάστασή μας, τι συμβαίνει; Θα μας άρεσε να έχουμε ένα μάρτυρα υπεράσπισης στο πλευρό μας, όμως αυτός ο μάρτυρας μετατρέπεται γρήγορα σε δικαστή.

Τα μαθήματα εμφανίζονται ξανά και ξανά, μέχρι να διδαχθούμε από αυτά

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dan Millman με τίτλο «Ποιος είναι ο σκοπός σου;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

Μερικοί από μας κάνουμε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Η ευφυΐα μας μάς επιτρέπει να κάνουμε καινούρια λάθη και να μαθαίνουμε απ’ αυτά, αντί να επαναλαμβάνουμε τα παλιά. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε, τόσο πιο προσαρμόσιμοι γινόμαστε και τόσο λιγότερα λάθη επαναλαμβάνουμε. Η μάθηση προϋποθέτει την αλλαγή ⋅ η αλλαγή περιλαμβάνει την ταπείνωση ⋅ ταπείνωση σημαίνει θάνατος του παλιού ⋅ ο θάνατος του παλιού γεννάει το καινούργιο. Τίποτε δεν αλλάζει πραγματικά μέχρι ν’ αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Ο τρόπος που αντιδρούμε στις αντιξοότητες καθορίζει σημαντικά τη ζωή μας

Απόσπασμα από το βιβλίο της Arianna Huffington με τίτλο «Δες τη ζωή αλλιώς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ο τρόπος που αντιδρούμε στις αντιξοότητες μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την υγεία και τη ζωή μας. Ο ψυχολόγος Σαλβατόρε Μάντι και οι συνάδελφοί του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο μελέτησαν περισσότερους από είκοσι πέντε χιλιάδες υπαλλήλους της Illinois Bell Telephone, όταν η εταιρεία συρρικνώθηκε κατά 50% μέσα σ’ έναν χρόνο, κάτι που θεωρήθηκε μια από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις στην εταιρική ιστορία.

Η δύναμή μας είναι οι επιλογές μας

Γράφει η Μάρη Γαργαλιάνου

Επιλέγω μια σχέση αποπνικτική χωρίς αέρα, επιλέγω φίλους χειριστικούς και κατά βάση κτητικούς, επιλέγω μια δουλειά που με βουλιάζει καθημερινά και πάει κόντρα στο είναι μου γιατί με βόλεψε, επιλέγω μια ζωή… ζωούλα, υποκοριστικό.