Ελπίδα και Φόβος, οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος

Γράφει η Λεώνα Λάϊου – Σύμβουλος αυτογνωσίας / Συγγραφέας του βιβλίου “Freeing an imprisoned soul”

Η ελπίδα και ο φόβος, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.

Όποιος ελπίζει, φοβάται πως αυτό που ελπίζει δεν θα συμβεί.

Αν πάλι έλξει στην πραγματικότητα του το αντικείμενο της ελπίδας του, τότε ακολουθεί ο φόβος πως θα το χάσει.

Ψυχολογία: Τι κάνει τα συναισθήματα να ενεργοποιούνται και να απενεργοποιούνται

Περνάτε ένα ευχάριστο βράδυ στο σπίτι μετά από μια ιδιαίτερα αγχωτική μέρα. Μέρος αυτού που σας βοήθησε να ξεπεράσετε τη μέρα ήταν ότι γνωρίζατε ότι το βράδυ θα σας παραδιδόταν ένα πακέτο με ένα δώρο που αγοράσατε στον εαυτό σας ως έκπληξη. Όταν φτάνει, το ανοίγετε με ανυπομονησία για να διαπιστώσετε ότι στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου αυτό που περιμένατε. Τα συναισθήματά σας αλλάζουν σε μια στιγμή από τη χαρά που νιώσατε όταν παραλάβατε το πακέτο από το κατώφλι της πόρτας σας στην αντίδραση απογοήτευσης όταν είδατε τι περιείχε αυτό το πακέτο.

Κάνουμε τα πάντα για να ικανοποιήσουμε τους άλλους, αλλά ξεχνάμε να ικανοποιήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό

 

Μεγαλώνουμε με το πρότυπο του καλού παιδιού, από μικροί μας μαθαίνουν να ικανοποιούμε, τους άλλους, τους μεγάλους και όχι τα θέλω μας. Βρισκόμαστε συνεχώς σε μία σύγκριση με τους άλλους, τα καλά παιδιά, τους καλούς μαθητές, με αυτούς που πάντα θα είναι καλύτεροι από εμάς σε κάτι. Μας μαθαίνουν να ανταγωνιζόμαστε, να είμαστε καλύτεροι από τα άλλα παιδιά και όταν δεν το καταφέρνουμε γινόμαστε απευθείας οι χειρότεροι στα μάτια τους. Δεν εκτιμούν την προσπάθεια μας, ούτε αυτό στο οποίο είμαστε πραγματικά καλοί, δεν μας συγχαίρουν από την στιγμή που δεν είμαστε οι καλύτεροι εκεί που θέλουν αυτοί.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού ο κόσμος μοιάζει με ανεξερεύνητη γη

Γράφει η Νατάσσα Σκούρου

Ξέρω πόσο χαρούμενο σε κάνω όταν κάθεσαι και με κοιτάς με τις ώρες ενώ εγώ κοιμάμαι, ξέρω πόσο αγχώνεσαι όταν εγώ αρνούμαι πεισματικά να δεχτώ οποιοδήποτε φαγητό, εκτός από τα αγαπημένα μου ζελεδάκια. Επίσης καταλαβαίνω πως με νοιάζεσαι όταν είμαι άρρωστο και με φροντίζεις τρυφερά.

Το γέλιο φανερώνει ζεστή καρδιά και είναι το κλειδί για την ευτυχία

Απόσπασμα από το βιβλίο των Δαλάι Λάμα, Ντέσμοντ Τούτου και Douglas Abrams με τίτλο «Το βιβλίο της χαράς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο. 

Οι επιστημονικές έρευνες για το χιούμορ, παρότι μάλλον περιορισμένες, δείχνουν ότι το γέλιο και το χιούμορ έχουν διαδραματίσει εξελικτικό ρόλο στη διαχείριση της ανθρώπινης αγωνίας και του φόβου για το άγνωστο. Τα αστεία, άλλωστε, είναι διασκεδαστικά ακριβώς επειδή δεν επαληθεύουν τα αναμενόμενα και καταφέρνουν να μας βοηθήσουν να αποδεχτούμε το απρόσμενο.

Γονεϊκή Aποδοχή: Μία βασική προϋπόθεση της αγάπης

Γράφει η ψυχολόγος Δήμητρα Σταύρου

«Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της. Δημιουργούνται μέσω, αλλά όχι από εσάς. Κι αν βρίσκονται μαζί σας δεν ανήκουν ωστόσο σε σας. Ίσως τους δίνετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας, Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορεί να στεγάζετε τα σώματά τους, αλλά όχι τις ψυχές τους, γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε ακόμη στα όνειρά σας. Ίσως να παλεύετε να τους μοιάζετε, αλλά μην αναζητήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε χρονοτριβεί με το χθες.»  – Χαλίλ Γκιμπράν «Ο προφήτης»

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με βάση την ανατροφή ισχυρού δεσμού μαθαίνουν την ενσυναίσθηση

Από το βιβλίο: Ανατροφή ισχυρού δεσμού, William Sears & Martha Sears, Εκδόσεις Μάρτης

Η ανατροφή ισχυρού δεσμού μεγαλώνει παιδιά που νοιάζονται.

Επειδή τα παιδιά αντιμετωπίζονται με ευαισθησία από τους γονείς τους, αναπτύσσουν κι εκείνα την ίδια ευαισθησία. Το νοιάξιμο, η προσφορά, η κατανόηση και η ανταπόκριση στις ανάγκες του άλλου αποτελούν χειροπιαστή πραγματικότητα στην οικογένειά τους κι έτσι οι αρετές αυτές γίνονται κομμάτι της προσωπικότητάς τους.

Η Θεωρία Δεσμού του Bowlby μέσα από ένα υπέροχο βίντεο

Τι είναι η «Θεωρία Δεσμού» ή αλλιώς ο «Δεσμός Προσκόλλησης»;

Η «Θεωρία του Δεσμού» αναφέρεται στη φύση των πρώιμων βιωμάτων των παιδιών και στην επίδραση που έχουν αυτά τα βιώματα στην προσωπικότητά τους.

Το επιστημονικό ζήτημα που έθεσε ο Bowlby είναι πώς το πρώιμο τραύμα φτάνει να επηρεάσει -και πιθανόν να διαταράξει- την προσωπικότητα του ατόμου.

Αν τα ακούς όταν είναι μικρά, θα σε ακούνε κι εκείνα όταν μεγαλώσουν

Ανατροφή ισχυρού δεσμού, William Sears & Martha Sears, Εκδόσεις Μάρτης

Πόσες φορές έχετε ακούσει κάποιον να λέει: «Έχω ανάγκη από ένα γερό κλάμα»;

Ένα «γερό» κλάμα μπορεί να ανακουφίσει από την ένταση – φαινόμενο που έχει τη βάση του στη φυσιολογία. Ο δρ Γουίλιαμ Φρέι, στο βιβλίο του Crying: The mystery of tears (Κλάμα: το μυστήριο των δακρύων), παραθέτει μελέτες που δείχνουν ότι τα ανθρώπινα δάκρυα περιέχουν ορμόνες του στρες και ότι τα δάκρυα που προκύπτουν από την διέγερση ενός συναισθήματος διαφέρουν, χημικά και ορμονικά, από αυτά που προκαλούνται από κάτι που απλά ερεθίζει το μάτι.

Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλα συναισθήματα

Όλοι μας έχουμε ζήσει στιγμές κατά τις οποίες ενώ όλα μοιάζουν ήσυχα, το παιδί βιώνει ξαφνικά ένα tantrum και δυσκολεύεται πολύ να ηρεμήσει.

Όσο εμείς οι γονείς σκεφτόμαστε «Τι έκανα λάθος;», «Γιατί κλαίει τόσο έτσι ξαφνικά;», «Μα δεν έγινε και κάτι», το παιδί βιώνει πολλά διαφορετικά συναισθήματα και νιώθει χαμένο.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε τότε, είναι να μπούμε για λίγο στο μυαλό του παιδιού και να προσπαθήσουμε καταλάβουμε πώς φαίνεται ο κόσμος μέσα απ’ τα δικά του μάτια. Είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε πράξη του, υπάρχουν συναισθήματα.

Πώς η χαρά επιδρά στο σώμα μας

Από την Εναλλακτική Δράση

Χαρά. Αυτό το υπέροχο, ανέμελο συναίσθημα, είτε προερχόμενο από ένα μεγάλο γεγονός της ζωής (όπως ένας γάμος ή μια γέννηση), είτε από κάτι απλούστερο, όπως η εύρεση ενός σπάνιου βιβλίου που για καιρό ψάχναμε. Σε συναισθηματικό επίπεδο, μπορεί να νιώθουμε χαρά με πολλούς, πολλούς τρόπους – υπάρχει η ευφορία, η συγκίνηση, η βαθιά αίσθηση ευχαρίστησης και πολλά ακόμα.

Δεν είμαστε τα συναισθήματά μας

Καθώς εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση, θα καταλήξουμε σε μια πολύ σημαντική ιδέα: δεν είμαστε εμείς τα συναισθήματά μας. Συνήθως ταυτίζουμε τα συναισθήματά μας με αυτό που είμαστε εμείς. Το βλέπουμε αυτό και στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να τα περιγράψουμε.

Όταν χωρίζουν οι γονείς...

Στη δουλειά μου όλο και πιο συχνά συναντώ γονείς που χωρίζουν και, δυστυχώς, σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου υπάρχει αμοιβαία συνεννόηση και σύμπνοια για το πώς θα διαχειριστούν τις όποιες αλλαγές θα φέρει το διαζύγιο στην οικογένειά τους. Η επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς αποτελεί άγνωστη έννοια έχοντας άμεσες και ποικίλες συνέπειες στα παιδιά τους.

Παιχνίδι: Το κρυφτό των συναισθημάτων

Δεν είναι λίγα τα παιδιά που έχουν μάθει να κρύβουν τα συναισθήματά τους, δυσκολεύονται να μιλήσουν για ό,τι τα προβληματίζει και κλείνονται στον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι συχνά τα παιδιά αυτά είτε να καταπνίγουν όλο και πιο βαθιά τα συναισθήματά τους είτε, μη γνωρίζοντας πώς να τα διαχειριστούν, να ξεσπούν με ποικίλους τρόπους κινδυνεύοντας πολλές φορές να τραυματίσουν τον εαυτό τους ή τους γύρω τους.

Όταν τα συναισθήματα "φιλτράρουν" τα πάντα γύρω μας

«Δε γελάμε επειδή είμαστε ευτυχισμένοι, είμαστε ευτυχισμένοι επειδή γελάμε» – William James

Τα συναισθήματα είναι φίλτρα μέσα από τα οποία βλέπουμε την πραγματικότητα. Νομίζουμε ότι βλέπουμε κάθε στιγμή την πραγματικότητα, όμως στην ουσία την κοιτάμε σα να φορούμε γυαλιά, το χρώμα των οποίων, είναι τα συναισθήματά που νιώθουμε την ώρα που κοιτάμε.

Τα παιδιά σας δεν σάς ανήκουν

H απεριόριστη υπακοή καταστρέφει την παιδική ψυχή

Μην ακρωτηριάζετε ψυχικά το παιδί σας γιατί μόνο εκείνο μπορεί να βρει το σωστό μονοπάτι που οδηγεί στην διάπλαση της ψυχής του. Δεν πρέπει να προσπαθείτε να ελέγχετε τα παιδιά σας και να τα περιορίζετε σχεδιάζοντας το μέλλον τους, γιατί η αβεβαιότητα είναι πρώτος νόμος της δημιουργίας. Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν παίζεται συνεχώς ένα ουράνιο παιχνίδι, στο οποίο όλα είναι δυνατά, και ένα ελεύθερο πνεύμα ανά πάσα στιγμή έχει μπροστά του άπειρες επιλογές.

Το κλάμα είναι σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας

Δυστυχώς, δεν είναι όλα τα συναισθήματα ίδια και ίσα. 

Το περισσότερο κοινά αποδεκτό συναίσθημα, η χαρά, είναι ένα σημάδι αυτοπεποίθησης, ασφάλειας και επιτυχίας. Ακόμα κι αν πρέπει να το προσποιηθείς σαν συναίσθημα, ξέρουμε πως το να βγάζεις προς τα έξω την εικόνα του ευτυχισμένου, είναι ένας τρόπος για να κερδίσεις ανθρώπους και φίλους.

Η λύπη από την άλλη, είναι μια κατηγορία από μόνη της. Μοιάζει να συνδέεται με την αποξένωση και όταν εκφράζεται απόλυτα, γίνεται μέχρι και κατακριτέα. Οι εκφράσεις λύπης, είναι σημάδι αδυναμίας και ανασφάλειας. Είναι άδικο για την κουλτούρα μας να τοποθετεί την λύπη σε τόσο στενά όρια. Είναι καταστροφικό, ανθυγιεινό και άδικο για την ζωή ενός ανθρώπου. Οι άνθρωποι που δεν διστάζουν να εκφράσουν την λύπη τους στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο υγιείς και πολύ πιο δυνατοί από αυτούς που την καταπιέζουν.

Μαθήματα αυτοεκτίμησης! Πώς θα μάθει το παιδί να αγαπάει τον εαυτό του!

Επειδή όλοι χρειαζόμαστε αυτοεκτίμηση - και είναι κάτι που μαθαίνουμε από πολύ μικρή ηλικία!

Αυτοεκτίμηση είναι η αξία που δίνουμε στον εαυτό μας. Είναι η αίσθηση που έχουμε σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τις αξίες που βλέπουμε μέσα μας. Αυτοεκτίμηση είναι η γνώση πως αξίζουμε να μας αγαπήσουν, πως είμαστε ικανά και ξεχωριστά άτομα.

Οι θυμωμένοι άνθρωποι προέρχονται από θυμωμένες οικογένειες

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. ΡΟΝ ΠΟΤΕΡ – ΕΦΡΟΝ “Nίκησε το θυμό και την υπερένταση τώρα!”

Η πιο κοινή αιτία του θυμού είναι το θυμωμένο οικογενειακό περιβάλλον. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκνευρίζονται από τους γονείς τους. Μαθαίνουν πότε να εκνευρίζονται, πώς και πόσο. Αυτό λέγεται μίμηση προτύπων.

Οι συνήθειες των χαρούμενων ανθρώπων

Ο Martin Seligman, «πατέρας» της θετικής ψυχολογίας, υποστηρίζει ότι ενώ το 60% της ευτυχίας που νιώθει κανείς καθορίζεται από τα γονίδιά του και το περιβάλλον στο οποίο ζει, το υπόλοιπο 40% εξαρτάται από τον ίδιο!

Το 2004 ο ίδιος είχε περιγράψει τρία διαφορετικά είδη «ευτυχισμένης ζωής»:

·         Την ευχάριστη ζωή, κατά την οποία γεμίζεις το χρόνο σου με όσο περισσότερα πράγματα σου προσφέρουν ευχαρίστηση μπορείς,

·         Τη ζωή της ενασχόλησης/δέσμευσης, κατά την οποία βρίσκεις «ζωή» στη δουλειά σου, στο να είσαι γονιός, στην αγάπη και τον ελεύθερο χρόνο, και

·         Τη ζωή με νόημα, η οποία συνίσταται στο εξής: «να γνωρίζεις ποια είναι τα πιο δυνατά σου σημεία και να τα χρησιμοποιείς στην υπηρεσία κάτι μεγαλύτερου από εσένα τον ίδιο».