Βγες από την αναμονή!

Κάτι που παρατηρούμε όλοι μας να συμβαίνει ή και να κάνουμε οι ίδιοι, είναι να είμαστε διαρκώς σε μια αναμονή, περνάμε την κάθε μέρα περιμένοντας κάτι να συμβεί, προσμένοντας το Σαββατοκύριακο που δεν δουλεύουμε, το καλοκαίρι για να ξεκουραστούμε, την εκπλήρωση όλων μας των ονείρων για να βιώσουμε την ευτυχία.

Χακάροντας την ευτυχία: 13 επιστημονικοί τρόποι για να νιώθετε ωραία σχεδόν όλη την ώρα

Από την Αφύπνιση Συνείδησης

Καινούργιες συνήθειες για κάθε χημική ουσία της ευτυχίας

Είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια εποχή όπου ο εγκέφαλος μας κατανοείται καλύτερα συνεχώς. Μπορείτε να μάθετε πώς να αισθάνεστε καλύτερα ενεργοποιώντας τις χημικές ουσίες της χαράς με διαφορετικούς τρόπους. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για εσάς και δεν μπορείτε να το κάνετε για κάποιον άλλον. Αυτό το κεφάλαιο περιγράφει ειδικές προτάσεις για νέους δρόμους προς την ευτυχία με την αύξηση της ντοπαμίνης, της ενδορφίνης, της οξυτοκίνης και της σεροτονίνης.

Περιμένετε στη σειρά… για να ζήσετε;

Γράφει η Έφη Αβραμηλά

Μου αρέσει πολύ να αφήνω το βλέμμα μου να πλανάται και να παρατηρεί τους ανθρώπους. Καταλαβαίνω ότι όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας. Το πρωί συνήθως περπατάμε ανέκφραστοι και βιαστικοί, προσπαθώντας να χωρέσουμε όλες μας τις “υποχρεώσεις“ στην μέρα μας.

Απορρίπτεις ή απορρίπτεσαι; Η αλήθεια πίσω από την «ασθένεια» της απόρριψης

Γράφει ο Μάνος Ισχάκης

Αλήθεια, απορρίπτεις ή απορρίπτεσαι; Αυτό το άρθρο το αφιερώνω σε όλους τους ανθρώπους, συμπεριλαμβάνοντας κι εμένα, που ήταν κάτι το οποίο με ταλαιπώρησε πάρα πολλά χρόνια στην ζωή μου, οι οποίοι πάσχουν από την ασθένεια της απόρριψης.

Να αποβάλεις από την ζωή σου τους τοξικούς ανθρώπους: Θεραπευτικό…

Πολλές φορές, είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική μας ζωή καλούμαστε να επικοινωνήσουμε, να συνεργαστούμε ή και να συμβιώσουμε με ανθρώπους που δεν ταιριάζουν στις δικές μας προδιαγραφές, στον δικό μας τρόπο λειτουργικότητας και έκφρασης.

Δεν είμαστε τα συναισθήματά μας

Καθώς εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση, θα καταλήξουμε σε μια πολύ σημαντική ιδέα: δεν είμαστε εμείς τα συναισθήματά μας. Συνήθως ταυτίζουμε τα συναισθήματά μας με αυτό που είμαστε εμείς. Το βλέπουμε αυτό και στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να τα περιγράψουμε.

Ο φόβος της ευθύνης

Γράφει ο Αθανάσιος Αντωνίου

Τα χρόνια περνούν και οι ανάγκες, οι προτεραιότητες και τελικά οι ευθύνες του καθενός μεγαλώνουν. Η ίδια η ζωή μέσα από την πορεία του ανθρώπου τον φέρνει τελικά μπροστά σε εκείνη τη στιγμή που θα πρέπει να λάβει αποφάσεις, να πάρει την ευθύνη του.