Μέτρα την καρδιά κι όχι την ποσότητα

Γράφει η Αντρούλα Φουσκωτού

Είναι εύκολο και εύλογο να κρίνουμε τους ανθρώπους από αυτό που βλέπουμε και γνωρίζουμε για αυτούς. Όμως, τους γνωρίζουμε στα αλήθεια; Είναι όντως οι άνθρωποι που έχουμε στο μυαλό μας; Και οι άνθρωποι που γνωρίζουμε, από τι κρίνονται και είναι στη ζωή μας;

12 πράγματα που πρέπει να δει το παιδί να κάνουν οι γονείς του

Μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που λένε οι γονείς στα παιδιά είναι «Κάνε αυτό που σου λέω!», ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι τα παιδιά μαθαίνουν, βλέποντας και παρατηρώντας πώς φέρονται οι γονείς τους.

Παρακάτω διατυπώνονται τα πιο βασικά πράγματα που πρέπει να κάνει ένας γονιός για να τον δει το παιδί του και να μάθει κάτι χρήσιμο και σωστό, που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.

Οι λακκούβες της εμπιστοσύνης

Πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας αν αυτή προδοθεί; Πώς διαχωρίζουμε τους αξιόπιστους από τους αναξιόπιστους ανθρώπους και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού στη ζωή μας και στις σχέσεις με τους γύρω μας;

Το παιδί που κρύβεις μέσα σου

Κάθε άνθρωπος, κάθε ενήλικας σε όποια φάση του κύκλου ζωής κι αν βρίσκεται, κρύβει βαθιά μέσα του ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που κατά περίσταση μπορεί να είναι πεισματάρικο, ανυπάκουο, απείθαρχο, θυμωμένο, θλιμμένο ή χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ανώριμο, ανασφαλές, φοβισμένο…

Κάποιοι ενήλικες αυτό το παιδί μέσα τους το κρατούν φιμωμένο, φυλακισμένο καλά, απαγορεύοντας του την παραμικρή έκφραση. Κάποιοι άλλοι πάλι αυτό το παιδί το αφήνουν ανεξέλεγκτο παντού και πάντα να εκφράζεται, να κάνει το δικό του, άσχετα από το αν ο χώρος και ο τόπος τη συγκεκριμένη στιγμή το επιτρέπουν.

Συμπόνια στις φωνές: Μια ιστορία θάρρους και ελπίδας

Πιθανότατα θα γνωρίζετε ότι πολλοί άνθρωποι γύρω μας ακούνε φωνές μέσα στο κεφάλι τους. Στην ουσία πρόκειται για μια ψευδαίσθηση χωρίς όμως να σημαίνει ότι υποδηλώνει απαραίτητα την ύπαρξη κάποιας βαριάς ψυχικής ασθένειας. Πολύ συχνά οι ακουστικές ψευδαισθήσεις μπορεί να οφείλονται σε παράγοντες όπως το άγχος, το στρες, ο κακός ή ανύπαρκτος ύπνος κλπ. Η ταινία μικρού μήκους με τίτλο: "Συμπόνια στις φωνές: Μια ιστορία θάρρους και ελπίδας" δημιουργήθηκε κυρίως για αυτούς τους ανθρώπους.

Για τη μητέρα...

Γεώργιος Βιζυηνός: Η μητέρα

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν' αρνηθώ ή ν' αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ' έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω 

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω 

και τι να κάμω μ' οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Θέλω να ακούς όσα δε σου λέω

Γράφει η Μαρία - Χριστίνα Δουλάμη

Είναι εκκωφαντική η σιωπή. Το ξέρεις καλά. Γιατί πίσω από τη σιγή κρύβονται τόσα λόγια που ποτέ δε θα σου πω. Δε θέλω να τα μαντέψεις. Απλά θέλω να με καταλάβεις. Πως μερικές φορές δε θέλω να σου μιλήσω. Δε θέλω να μιλήσω σε κανένα. Μερικές φορές φοβάμαι και εγώ η ίδια να ακούσω αυτά που πλάθω τόσες ώρες στο μυαλό μου. Αλλά θέλω να με νιώσεις. Να κατανοήσεις γιατί κάθομαι, κοιτώντας το άπειρο.