Μια “άλλη” πρόταση για την εκπαίδευση

Γράφει ο Γαβριήλ Μπομπέτσης

Το σχολείο είναι σχεδόν ταυτόσημο στο νου του μαθητή με το πρωινό ξύπνημα, το άγχος, την αποστήθιση, τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις, τους βαθμούς. Αν αυτό είναι πράγματι το σχολείο, δεν αξίζει κανείς να πηγαίνει.

Ο βασιλιάς και ο βράχος: Μια διδακτική ιστορία

Κάποτε υπήρχε ένας παντοδύναμος βασιλιάς ο οποίος κυβερνούσε το βασίλειό του επί δεκαετίες. Μια μέρα ήθελε να δει τον χαρακτήρα των κατοίκων το βασιλείου και έτσι τους έβαλε μια δοκιμασία.

Όταν μεγαλώνουμε σε συναισθηματικά στείρο περιβάλλον

Γράφει η Αντιγόνη Συμεωνίδου

Το πιο κεντρικό και πυρηνικό σημείο της ύπαρξής μας είναι το συναίσθημα και η πιο βασική ανάγκη μας είναι η συναισθηματική επικοινωνία, που χτίζει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στην ύπαρξή μας.

  

Η δημιουργία μας είναι μέσα από συναισθήματα, η ζωή μας στο ενδομήτριο περιβάλλον πλαισιώνεται από συναισθήματα, η γέννηση μας οδηγείται από συναισθήματα και η εξέλιξη της ύπαρξης μας έχει ανάγκη από συναισθήματα.

Βοηθώντας ένα παιδί με επιθετική συμπεριφορά (2ο μέρος)

Η αλήθεια είναι πως δεν θα ήταν σωστό να παραθέσουμε ένα συνταγολόγιο για το τι πρέπει να κάνουμε όταν τα παιδιά χτυπούν, καθώς το κάθε παιδί είναι διαφορετικό, το πλαίσιο αλλά και οι άνθρωποι μπροστά στους οποίους εμφανίζει μια επιθετική συμπεριφορά διαφέρουν και, εκείνη την στιγμή, προσπαθεί να εκφράσει κάποια ανάγκη του.

Τι μπορώ να κάνω όταν δεν ξέρω ποιες είναι οι δυνατότητές μου;

Γράφει ο Μάνος Ισχάκης

Στο σημερινό μας θέμα θα ήθελα να εξετάσουμε μια ερώτηση η οποία είναι πραγματικά αρκετά δύσκολη: “Τι μπορώ να κάνω όταν δεν μπορώ να φανταστώ ποιες είναι οι δυνατότητές μου;”. Είναι σαν να έχεις μια παλέτα με 5 χρώματα (κόκκινο, μαύρο, κίτρινο, καφέ και πορτοκαλί) και να σου λέω: “Πες μου τι άλλα χρώματα υπάρχουν στη φύση;” Αυτά τα χρώματα όμως εσύ δεν τα έχεις δει ποτέ και δεν ξέρεις καν ότι υπάρχουν. Τα μόνα χρώματα που γνωρίζεις είναι τα χρώματα που έχεις στην παλέτα σου. Τι θα απαντούσες;

Οι λέξεις ορίζουν τη Ζωή σου – Γνωρίστε τη δύναμή τους

Από τον Γιάννη Ανδριανάτο-Εκπαιδευτή Ρητορικής – Διαλεκτικής

Ορίζουν τη ζωή και την επαφή μας με τους άλλους, εκφράζουν σκέψεις και συναισθήματα, κι όμως, πόσο λίγο τις προσέχουμε! Είναι οι λέξεις. Τις «εκπέμπουμε» σε ευχές, προσευχές και κατάρες, για να ξορκίσουμε φόβους μας, να διώξουμε ή να ελκύσουμε κάποιον.

Ο μόνος θάνατος είναι η αδράνεια

Γράφει η Αύρα Μπακούρου

Ξημέρωσε. Αντί να χαίρεσαι επειδή ξεκινάει μία καινούργια μέρα, εσύ γκρινιάζεις. Επειδή πάλι ξύπνησες νωρίς, πάλι πρέπει να πας στη δουλειά και πάλι έχουν κίνηση οι δρόμοι. Ποτέ δεν παρατηρείς τις ακτίνες του ήλιου που λάμπουν και φωτίζουν το γαλάζιο ουρανό κι ούτε ενθουσιάζεσαι επειδή στο ράδιο επιτέλους ακούστηκε το αγαπημένο σου τραγούδι. Συνήθισες να παραπονιέσαι, να βλέπεις πάντα τι σου λείπει, να προβλέπεις αποτυχίες στις επιτυχίες και λύπη στη χαρά. Αυτή είναι η νικοτίνη σου, που αν μία μέρα τη στερηθείς, νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά.